House of the Sleeping Beauties : een opera over afscheid nemen, ouderdom en dood

The House of the Sleeping Beauties Na de succesproductie The Woman Who Walked Into Doors, slaan Kris Defoort en Guy Cassiers opnieuw de handen in elkaar voor een tweede opera. House of the Sleeping Beauties is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Japanse auteur en Nobelprijswinnaar Yasunari Kawabata.

Vertrekpunt is het boek The House of the Sleeping Beauties (1961) van Yasunari Kawabata. Het boek vertelt de opeenvolgende bezoeken van de oude heer Eguchi aan een vreemd en teder bordeel waar oudere mannen de nacht kunnen doorbrengen en zich in bed kunnen aanvleien tegen de warme lichamen van door slaapmiddelen verdoofde, zeer jonge meisjes: een verhaal over afscheid nemen, ouderdom en dood.

Bij het lezen van deze verstilde elegie ontstonden bij componist Kris Defoort spontaan muzikale ideeën. De stem zal als instrument centraal staan in zijn opera. Terwijl een koor van vier vrouwenstemmen vooral de lichamen van de slapende meisjes zal beschrijven, zal een sopraan de bedenkingen en handelingen van Eguchi (be)zingen en ook haar stem lenen aan de in het verhaal zo belangrijke beschrijvingen van de natuur. De rol van de oude heer Eguchi wordt gezongen door een bariton: hij geeft uiting aan Eguchi’s onmiddellijke gewaarwordingen bij het zien van de meisjes en aan de herinneringen die deze oproepen aan andere vrouwen uit zijn verleden. De slaapkamer wordt in die zin de ruimte van de stem, de ruimte van de lyriek. Vooraleer Eguchi de deur van die kamer opendoet, voert hij echter daarbuiten bij elk bezoek een gesprek met de bordeelhoudster: deze dialogen over dagelijkse en concrete onderwerpen zullen gesproken worden door een actrice en een acteur. Binnen en buiten, gezongen en gesproken: twee werelden van weemoed, maar verschillend in kleur, in intensiteit, in emotionaliteit.

In het Huis van de Schone Slaapsters komen enkel oudere heren op bezoek. Zij kunnen in dit vreemde en tedere bordeel een hele nacht lang het bed delen met hele jonge door slaapmiddelen verdoofde meisjes. De warmte en de geur van hun lichamen, hun kleine bewegingen, hun rondingen en welvingen, het geluid van hun ademhaling, het bonzen van hun hart, hun zuchten en kreunen…: het zijn voor de oude heren even zoveel bronnen van genot, van weemoed, van verlangen naar verloren genot én van erotische dromen en herinneringen…

Uitgangspunt van dit project is de episodisch opgebouwde korte roman van de Japanse auteur en Nobelprijswinnaar Yasunari Kawabata (1899-1972). Dit boek vertelt de opeenvolgende bezoeken van de zevenenzestigjarige heer Eguchi aan het Huis van de Schone Slaapsters. De confrontaties met de lichamen van de slapende meisjes wekken bij hem herinneringen op aan de vrouwen die hij in de loop der jaren ontmoette, ontlokken hem bedenkingen over het leven, over het verglijden, over de dood… In feite is House of the Sleeping Beauties één lange verstilde elegie: een verhaal over verlangen, afscheid nemen, ouderdom en sterven. Bij het lezen van het boek ontstonden bij componist Kris Defoort spontaan muzikale ideeën. Samen met regisseur Guy Cassiers bewerkte hij het verhaal tot een operalibretto.

De stem staat centraal in deze opera: het aandeel van het vocale overstijgt dat van het instrumentale. De stem is immers het meest geschikte instrument om het gevoelsleven te vertolken. Kris Defoort: “Op het eerste gezicht stuurt Kawabata je de weg op van de ‘ingehouden’ gevoelens, maar de muziek zal die gevoelens emotioneel veruitwendigen.”
Terwijl een koor van vier vrouwenstemmen vooral de lichamen van de slapende meisjes beschrijft, (be)zingt een sopraan (Barbara Hannigan) de bedenkingen en handelingen van Eguchi. De rol van de oude heer wordt vertolkt door een bariton (Omar Ebrahim): hij geeft uiting aan Eguchi’s onmiddellijke gewaarwordingen bij het zien van de meisjes en aan de herinneringen die deze oproepen aan andere vrouwen uit zijn verleden. De slaapkamer wordt in die zin de ruimte van de stem, de ruimte van de lyriek. Maar vooraleer Eguchi de deur van die kamer opendoet, voert hij daarbuiten bij elk bezoek een gesprek met de bordeelhoudster: deze dialogen over dagelijkse en concrete onderwerpen worden gesproken door een actrice (Katelijne Verbeke) en een acteur (Dirk Roofthooft).

In tegenstelling tot The Woman Who Walked into Doors kiest componist Kris Defoort niet voor een gemengd orkest met jazz- en klassieke musici, maar doet hij beroep op het kamerensemble Asko/Schönberg, dat bekendheid verwierf om zijn creaties van hedendaagse klassieke muziek. Deze formatie staat onder de muzikale leiding van Patrick Davin. De choreografie is Sidi Larbi Cherkaoui. De kostuums zijn van de hand van Tim van Steenbergen.

Lees het dubbelinterview van Marianne van Kerkhoven met Kris Defoort en Guy Cassiers op www.lod.be
 
Tijd en plaats van het gebeuren :

The House of the Sleeping Beauties
Vrij 8, di 12, wo 13, vrij 15 en za 16 mei 2009, telkens om 20.00 u
Zaterdag 9 mei 2009 om 18.00 u
Zondag 10 mei 2009 om 15.00 u
De Munt

Muntplein
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be, www.kfda.be, www.operaxxi.be en www.lod.be
————————
Woensdag 3, donderdag 4 en vrijdag 5 juni 2009, telkens om 20.00 u
deSingel
– Rode zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.operaxxi.be en www.lod.be
————————
Zaterdag 20 juni 2009 om 20.00 u
Vlaamse Opera Gent
Schouwburgstraat 3
9000 Gent

Meer info : www.vlaamseopera.be, www.operaxxi.be en www.lod.be
————————
Zaterdag 19 september 2009 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

’t Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.lod.be

Extra :
Kris Defoort : www.matrix-new-music.be en www.lod.be
Interview met Krist Defoort, Koen Buyens in KBC Maandblad April 2009, p. 14 – 16

Elders op Oorgetuige :
Kunstenfestivaldesarts met een flinke dosis optimisme en aandacht voor de toeschouwer, 25/04/2009
Muziek voor schone slaapsters uit het land van de rijzende zon, 7/04/2008